روز پنجشنبه و جمعه هفته گذشته من به همراه چند تا از همکاران و یک مربی خوب به عنوان گروه مبتدی کوهنوردی سازمان به دربند رفتیم و تا بند یخچال هم بالا رفتیماز خود راضی. من تجربه کوه پیمایی خاصی ندارم. آخرین بار با بچه‌های دانشگاه رفته بودیم که خیلی هم خوش نگذشت چون هم روحیه نبودیم. اتفاقا اولش که هنوز پایه‌های کوه بودیم یاد اون سال افتادم. این که چقدر با زحمت پلاستیکی دست گرفتم و از همشون خواستم آشغالهاشون رو توی اون بریزن و کل کوه رو با یه کیسه زباله بالا رفتم و فقط یک‌جا دادم دست یکی از پسرها تا بتونم از جایی بپرم و اون پرتش کرد توی دره! عصبانی

اما این دو روز یک چیز متفاوت و بی‌نظیر بود. یک تجربه قشنگ. خستگی فراوون داشت اما اونقدر حسش دلنشین بود که حداقل با من کاری کرد که فکر نکنم بتونم کوه رو کنار بذارم (از همین دیروز برنامه هفته بعد رو برای خودم چیدمزبان).

من مربی مسلط و خوبمون سرکار خانم پرستو ابریشمی رو نمی‌شناختم اما همون شبی که برگشتم با همه خستگی سری به وبلاگش و سایتهای مختلف زدم و به عنوان شاگرد سه روزه‌اش و یک خانم ایرانی بهش افتخار می‌کنم و دوستش دارم و ازشون به خاطر همه زحمات و محبتهاش تشکر می‌کنم. امیدوارم اگر ببینم و یا نبینم همیشه موفق و سربلند باشند و صد البته از این به بعد هرگز به اسم و افتخاراتشون بی‌تفاوت نخواهم بود.

به نظر من کوه و کوهپیمایی افرادی که به کوه میرن رو دارای روحیات خاص و متفاوت میکنه. همگی به طبیعت و حیات وحش اهمیت میدن. به نظرم یک حس همدلی و محبت هم بینشون هست. ما که گروهمون مبتدی بود ولی همین گروه کوچیک حواسش بود که طبیعت رو آلوده نکنه. از سُر خوردن دوستهامون دلمون هری میریخت پایین. و از اینکه هرکدوم با موفقیت سنگ رو صعود می‌کرد کلی ذوق می‌کردیم.

شیرین تر از همه اینا اینه که من فکر نمی‌کردم بتونم پابه پای بچه‌ها حرکت کنم یعنی فکر می‌کردم تواناییش رونداشته باشم گرچه من آمادگی جسمانی بدی ندارم و البته همیشه شنا جز ورزشهای همیشگیم بوده اما در مورد کوهپیمایی شک داشتم ولی وقتی که به نظر خودم بد نیومدم و توی محل کارم از چند نفر مخصوصا مسئول برگزاری دوره و همچنین یکی از مدیران و کوهنوردهای خوب سازمان شنیدم که استاد از سه نفر تعریف کرده و یکیش من بودم نمی‌تونم بگم چه احساس خوبی بهم دست دادمژه و چقدر خوشحال شدم وقتی شنیدم که دوره اصلا مبتدی هم برگزار نشده و خیلی هم سنگین بوده.

من فکر می‌کنم کوه به آدم استقلال معنوی میده. آدم رو قوی میکنه هم جسمی و هم روحی و عاطفی. من که این‌طور حس کردم. از بس کوه مقاوم و پر استقامت و آزاده و باشکوه هست که حس می‌کردم منم ازش این صفات و انرژی رو می‌گیرم. خلاصه اش با همه خستگی سرحالم و توی یک کلمه حالم خوبه.



تاريخ : یکشنبه ٢٤ مهر ۱۳٩٠ | ٢:۱۱ ‎ب.ظ | نویسنده : رویا صفرزاده | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.