این چند روز به این فکر می کردم که بعضی از آدمها هستند که وقتی باهاشون معاشرت میکنی، لطیف ترین و بهترین و مثبت ترین صفات وجودت رو میکشن بیرون. خوبیهات رو برات پررنگ میکنن تا جایی که حس میکنی آدم بهتری هستی. این جور آدمها وجودشون کنار آدم نعمت هست.

از اونجایی که اعتقاد دارم و معتقدم که همه آدمها تمامی صفات اعم از مثبت و منفی رو دارن. مثلا همه آدمها حس حسادت، کینه، بخل، دروغگویی، خشم و... را دارند و همینطور همه آدمها حس نیکوکاری، مهربانی، بخشش، صداقت و... را دارند. فقط فرق بین آدمهای خوب و بد در اندازه کنترل و بروز اینهاست. وگرنه هرکسی یه ذره اش رو داره. بستگی داره چقدر در تربیت صفات خوب خودمون تلاش کنیم

حالا این که آدمی پیدا بشه که صفات خوب ما رو برامون پررنگ تر کنه. یا نه. ما سعی کنیم از وجود هرکسی بهترین ها رو بیرون بکشیم هنر بزرگیه

و متاسفانه گاهی، بعضی سرت راهت میان که صفات بدت رو بیرون میکشن. مثلا تویی که هرگز خشن و بی رحم نبودی رو با کارهاشون مجبور میکنن که بی رحم بشی. خشن بشی. داد بزنی و....

امیدوارم تعداد آدمهای نوع اول دور و بر همگی زیاد بشه و باز امیدوارم بتونیم اونایی که باعث میشن اونی که نیستیم باشیم، از خودمون دور کنیم.

به عقیده من هرچه آدمهای نوع اول رو در اطرافمون زیاد کنیم. صفات خوب خودمون روز به روز بیشتر میشه. و این حلقه و گستره ادامه پیدا میکنه و بعد میبینیم توی این دنیایی که همه از هم مینالن و از بدی آدم ها و دنیا گلایه دارند، چقدر آدم خوب دور ما زیاد هست!



تاريخ : سه‌شنبه ۱ اردیبهشت ۱۳٩٤ | ۸:٤۸ ‎ق.ظ | نویسنده : رویا صفرزاده | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.