آرایه معروفی نیست و خیلی هم کاربرد نداره اما چون یه ماجرای بامزه پیش اومد و بهرحال در ادبیات ما پیدا میشه این‌جا میارمش. روز پنجشنبه بعدازظهر حال و هوای دیگه‌ای داشتم و به شدت غرق احساس‌های خودم بودم. مامانم صدام کرد که دختر همسایه اومده و کارت داره.  سوال درسی داشت و گفت معلممون این شعر رو نوشت و گفت که آرایه عکس داره (قیامت قامت و قامت قیامت/ قیامت می کند این قد و قامت) و توضیح بیشتری هم نداد و حالا گفته شما هم مثال دیگه‌ای بیارید. حالا میشه شما برام توضیح بدی و مثال دیگه ای هم برام پیدا کنی؟

کمی براش توضیح دادم که: هر گاه در یک بیت یا عبارت بین دو مورد (مثلا «الف» و «ب»)رابطه‌ای برقرار کنیم و مثلاً بگوییم«الف»، «ب» است و آن را در بخش دیگری از همان بیت یا عبارت بیاوریم اما جای آن دو را با هم عوض کنیم آرایه عکس شکل می‌گیرد.

گفت: خب فهمیدم اما یه مثال دیگه؟ با خودم گفتم خدایا مثال دیگه از کجا پیدا کنم. چون توی کتاب درسی هم چنین درسی نیست. یک نکته کنکوری هست و معلمش گفته بود. این وقت شب کدوم دیوان شعر رو بگردم؟

گفتم بشین همین‌جا ببینم چی میشه. یه کاغذ کج و کوله که لیست چند تا کتاب کنکور روش بود و به درد نمی‌خورد با یه خودکار بنفش برداشتم و کمی چشمم رو بستم و رفتم توی همون حال و هوایی که قبل از اومدن دختر همسایه داشتم و نوشتم:

چشمِ خمار و خمار چشمش می‌کند مستِ مُدامم

هرچــه مِی در می‌کشم، می‌شوم تشنه دمــادم

غیر او یاری و یــــارِ دیگری غیر از حبیبم

برگزینم در جهانِ فـانی و بـاقی، حرامم

برگه بهش دادم و گفتم اینو بخون. خوند. گفتم خب اینم یه مثال دیگه. متوجه شدی؟ وقتی بین چشم و خماری رابطه ای برقرار کردیم و بعد جای خمار و چشم رو عوض کردیم میشه آرایه "عکس".

گفت: آره آره فهمیده بودم فقط یه مثال دیگه میخواستم. گفتم خب پس حل شد. و خوشحال رفت.

یادم میاد هر وقت توی مشاعره هم گیر می‌کردم سریع یه بیت شعر از خودم می‌ساختم و می‌گفتم. البته همیشه هم در آخر برنده مشاعره خودم بودم!



تاريخ : چهارشنبه ٢۸ دی ۱۳٩٠ | ٦:٥٢ ‎ب.ظ | نویسنده : رویا صفرزاده | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.