نشانه های مردم من!

این دو روز تعطیلاتی که گذشت (پنجشنبه و جمعه) من و تعدادی از دوستهای خوب و عزیزم یه برنامه خیلی عالی رفتیم. "دره پیمایی" جای هرکی هم که میشناسم خالی!

برنامه قشنگی‌های زیادی داشت. قشنگی‌هایی که خودم لذتش رو بردماز خود راضی. اصلا طبیعت حال من رو خوب میکنه. حس خوبی سراغم میاد و روحم رو تلطیف میکنه. بهتر هم وقتی هست که با کسایی باشی که برات عزیزن.

توی طبیعت خدا که قدم میزنم حس میکنم در زیارتگاهی هستم که به جای خشت خشت طلاکاری، سنگ سنگ طبیعی هست که خدا آفریده. چلچراغ‌های عظیمش هم مهتاب و ستاره‌ها هستند... سنگفرش مرمریش هم دشت و سنگ و رودخونه‌اس. نه دلم میسوزه که کاش به جای اینهمه طلاکاری به چهارتا فقیربیچاره کمک میشد نه از ترس نگهبان‌های نامهربونش لذت زیارت به تلخی تبدیل میشه. (من از معنویت زیارتها لذت میبرم و احترام میذارم فقط با اونهمه طلاکاری و تشریفات مخالفم) خلاصه طبیعت واسه من جای مقدسیه.. قدم‌زنان لذت میبرم و برای خودم و خانواده‌ام دعا میخونم. برای بابای عزیزم فاتحه و دعا میخونم. برای دوستانم عاقبت‌بخیری و سعادت از خدا میخوام و البته برای کسایی که باعث شدن پام به اینجا باز بشه...

خب اصلا حرفم این نبود (ماشالا!) منظورم این بود برنامه پر از قشنگی و هیجان بود. هیجانهایی که آزاردهنده نبود. اصلا هیچیش آزار دهنده نبود، خیلی هم مزه داد. استرس فرود اومدن با طناب از سنگها... خوف اینکه اگر از این جایی که میخوای پایین پات رو درست نذاری و پرت بشی (اگر طوریت هم نشه آبروت میره یعنی خجالت که میکشیدم که. گرچه در همه‌جا حمایت کننده داشتیم ولی خب)... کمی ترس رد شدن از رودخونه‌هاش... لق زدن نردبون‌های فلزی که درست نفهمیدم به کجا بند بود... خستگی مسیر طولانی... گاهی تشنگی تا رسیدن به چشمه بعدی... مسیر طولانی توی اتوبوس رفت و برگشت...

حتی این‌که دو تا آدم بدجنسچشمک که اول حس جوونمردی بهشون دست داد و جاشون رو دادن به یه دختر مظلوم تنهای بی‌دفاع (خودمو میگمانیشخند) بعد حس جوونمردیشون یهویی کشته شد و با دوز و کلک صندلیشون رو پس گرفتند و هی این دختر طفلکی (اینجا هم خودمو میگمخجالت) با بند و بساطش از این صندلی به اون صندلی رفت؛ هم آزارم نداد ...

خیلی متاسف شدم برای رستوران‌های به شدت غیربهداشتی بین راه، مردمی که گاهی نامهربون بودند و سرویس بهداشتیتعجب (کلمه بهداشتیش برای خنده و شوخیه) افتضاحش، ولی این هم اونقدر باعث آزارم نشد..

چیزی که من رو آزار داد نشانه‌های مردم سرزمین من در طول مسیر بود.. نشانه‌های حضور و وجودشون! نشانه‌ مردم من مثلا خاکستر آتش برپاشده یا جای پاشون نبود...

نشانه حضور مردم من بطری‌های خالی آب‌معدنی و نوشابه بود.. نشانه عبور مردم من شاخه‌های شکسته درختان برای چند میوه کال بود... نشانه وجود مردم من نوشته یادگاری روی دیواره‌های بکر دره بود، نشانه مردم من قوطی کنسروهای خالی و سوخته بود... همه جا بود. حتی بعد از مسیرهای سخت... دیدن این نشانه‌ها اذیتم کرد.. غصه خوردم.. افسوس خوردم.. عصبانی شدم... ناامید شدم.. حرصم خوردم.. با اجازه فحش هم دادم..

روی حرفم با این آدمهاست: چه حسی پیدا می‌کنید که کسی به مهمونی خونه شما بیاد و با بی‌رحمی آشغالها رو روی فرش و مبل شما بریزه و بره؟؟ شما میهمان طبیعت بودید و این‌طور سنگدلانه؟؟ شمایی که سنگینی بطری پر از نوشابه یا آب و قوطی کنسرو رو کشیدی و این مسیر رو اومدی، مگه خالیش چقدر وزن داره که زورت میاد با خودت برگردونی؟

چه حسی پیدا می‌کنید اگر مهمان شما روی دیوار پذیرایی خونه شما بنویسه: من و فلانی و فلانی این تاریخ اومدیم خونه فلانی و بعد بره؟؟ اگر این کارو کنه خیلی کیف می‌کنید؟ افتخار می کنید؟ فکر می‌کنید اگر از اون دیواره عظیم و فوق‌العاده بپرسید چقدر حضور شماها براش مهم بوده، چی جواب میده؟ که باید حضورت رو حتما ثبت کنی؟؟

چرا؟؟؟؟؟ حالا یکی به من بگه چرا باید نشانه وجود مردم من در طبیعت آشغال و خراب کردن باشه؟؟

/ 16 نظر / 11 بازدید
نمایش نظرات قبلی
دختر برفی

سلاام[پلک] واقعا خیلی تاسف باره که اکثر ایرانی ها به طبیعت احترام نمیگذارن و با انواع اشغالها اون رو کثیف و آلوده میکنن[ناراحت] من طرفدار محیط زیستم [مغرور] و با آلوده کردن و اسیب زدن به طبیعت مخالفم[مغرور]

دختر امروزي

سلام عزيزم همه رو ول كن و مردم بافرهنگمونو مخصوصن بگو اون دوتا بدجنس كيا بودن؟ عكس بده جنازه تحويل بگير

فاطمه

سلام حرف حق جواب نداره ولی خوبه با یادآوری یکسری چیزها فرهنگ خیلی چیزها رو جا بندازیم

محبوبه

سلام عزیز مهربونم[گل] مـگر تو روی بپوشی وگرنه ممکن نیست که اهــــــــل معرفت از تو نظر بپرهیزند رضای دوست به دست آر و دیگران بگذار هـــــــزار فتنه چه غم باشد ار برانگیزند بگیر جامه صوفی بیار جـــــــــام شـــراب که نیــــکنامی و مستی به هم نیامیزند پیروزوموفق وشادکام باشی[ماچ]

نجلا

سلام عزیزم[گل] تبریک به همت بلندت کوهنورد دره پیما [مغرور] واقعا نمی دونم چرا مردم ما اینقدر نسبت به طبیعت نامهربون هستن دلم میگیره وقتی زباله ها رو در طبیعت میبینم[دلشکسته] برات آرزوی سلامتی و موفقیت دارم [قلب][قلب]

شیوا

سلام رویا جون داری جدی جدی کوهنورد و طبیعت گرد میشی ها اصلا شدی دیگه ایول[بغل][ماچ] عجب[تعجب] فکر نمی کردم در جاهای بکر طبیعت که کمتر کسی اونجاها میره هم زباله و یادگاری نوشتن اینها باشه[تعجب] واقعا چراااااااا؟[سوال]

ساراي

خوب مي بينم كه تنها تنها ميري برنامه و تنها تنها خوش مي گذروني اي نامرد ، اما خوب ميدونم كه تو اون جمله كه نوشتي اي كاش با كسايي باشي كه برات عزيزن منظورت منم ،‌اما ديگه چه مي شه كرد كه من نميتونم بيام [ناراحت][ناراحت] عزيزم نگو چرا؟؟؟ بجاش از دوستات بخواه كه اونا حداقل اينو رعايت كنند تا بتونيم دست به دست هم طبيعت رو تميز نگه داريم اما رويا نامرد شديا حداقل تو اون عكس دسته جمعي جاي من يه گلي يه سنگي چيزي ميزاشتي آخـــــــــــــــــــــــــــــــه[نگران]

اعظم

رويا جون عزيزم چرا نظراتت رو غيرفعال كردي؟ مطلبت خيلي عالي بود تو شاد نوشتنت غمگين نوشتنت همش قشنگه چون دلت قشنگه روزه هات قبول و خدا پدر عزيزت رو بيامرزه

نجلا

سلام عزیزم[گل] ماه رمضان،ماه بندگی و ماه مهمانی خدا بر همه مسلمین مبارک باد[گل][گل][گل] خدا همه ما و همه عزیزانی که امسال در کنار ما نیستند و مخصوصا پدر مهربونت را رحمت کنه[قلب][گل] نظرات رو غیر فعال کردی چرا گلم[سوال]

اونجا غيرفعاله، اينجا كه فعاله روحشون شاد و يادشون گرامي